است ، با بيانى دل‌نشين از عارف و اصل ، حاج ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى ، كه در ادامه آمده است . برخى از اين مستحبّات ، عبارت‌اند از : نماز گزاردنِ بسيار ، قرآن خواندن فراوان ، ياد خداى را بر زبان راندن و تلاش بر به جا آوردن عمره و . . . . فصل هشتم ، مخصوص " دعاهاى ماه رمضان " است كه فصلى است درازْدامن و پس از آن ، اعمال استحبابى ويژه دهه آخرينِ ماه با سخنى بيدارگر از عارف بزرگ شيعى سيّد بن طاووس . در فصل دهم ، " نوافل " رمضان ، گزارش شده است با تحليلى از " فضيلت نوافل ماه رمضان و ترغيب بدان " . در فصل يازدهم از " ليلة القدر " ، ويژگىهاى آن و اين كه ليلة القدر ، در تمام سال‌ها استمرار دارد ، سخن به ميان آمده است و اين كه ليلة القدر چيست و كدام است . احاديث نبوى با مضامين مختلف در اين باره ، در فصل دوازدهم عرضه شده است . پس از روايات ، بحثى آمده است درباره معناى " ليلة القدر " و ويژگىهاى آن ، و اين كه ليلة القدر ، ويژه " ولىّ اللّه " است . مفهوم " خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ " ، همارگىِ ليلة القدر وتعيين آن ، اين كه ليلة القدر با اختلاف افق در مكان‌ها و اقاليم مختلف ، چگونه قابل تصوّر است و در آخر ، بيان برترين عمل در شب‌هاى قدر و سيره امامان عليهم السلام در آن شب‌ها ، نيز تأكيد بر احيا و دعا با نكته‌اى لطيف از سيّد بن طاووس در ادامه آنچه گزارش شده ، آمده است . فصل چهاردهم ، درباره وداع با رمضان است ، با بحثى درباره آداب خروج از ماه رمضان . فصل پانزدهم ، ويژه " عيد فطر " و مسائل مرتبط با آن است كه فصل پايانى اين باب نيز هست .